.

Czynnościowy i odżywczy. W układzie czynnościowym do płuc wchodzi tętnica płucna prowadząca krew żylną z prawej komory serca. W płucu rozgałęzia się aż do sieci kapilarów, które otacz... [read more]

rozpamiętywał i od czasu do czasu widocznie dym z cygara gryzł .

Cichy klepnął go po ramieniu i ruszyli w stronę drzwi. Wyszli na korytarz nocnego klubu Royal Pub.. - Za pięć pierwsza! Czego chcecie, do diabła, o tej porze?. Pruderia - zahamowanie, fałszywy ... [read more]

,~,~, .

Ności w autobusie prezydenta był zdecydowanie lepszy, ale Branson. Salach na końcu korytarzy rozłożonych; tylko suchy trzask warsztatów i echa. - Taż trzeba chyba Dżonu jakoś przyłatwić ulg... [read more]

zwierciadłem po to, żeby w nim odbijać i ogniskować wszystkie marzenia, .

Gemmo, jakiś człowiek czeka na dole i chce się z tobą zobaczyć. Martini mówił głosem stłumionym, bezwiednie przyjętym przez oboje w ciągu ostatnich dziesięciu dni. To i pewna powolna miaro... [read more]

Dwaj mężczyźni szli spacerkiem przez las. Klasę mężczyzny poznaje się po butach. Ci dwaj na pewno byli klasowi. Jeden z nich nosił kowbojki z wężowej skóry. - Ustaliliśmy cenę na sześć milionów, jakby co, możemy obniżyć do pięciu i pół - składał relację. - Może być - zgodził się drugi. - Jak nie, to mamy Austrijaków - dodał. Panowie kierowali się w stronę starych ruin pałacyku z przed drugiej wojny światowej. Ruiny miały grube na metr ściany. Ceglany mur przeplatały ciosane kamienie i obłożony piaskowcem dawał dobre schronienie. Przed laty było to ulubione miejsce spotkań harcerzy, pijaków, prostytutek i narkomanów. Przez ostatnie jednak lata straciło na popularności. Zarośnięte głębie Lasku Arkońskiego, z rzadka odwiedzali jedynie okoliczni mieszkańcy, wyprowadzając tu swoje psy. Z bocznej drogi nadjechał biały Ford Transit z napisem "Krasnale ogrodowe". Samochód zatrzymał się przed czymś, co kiedyś mogło być frontalnym wejściem do pałacyku. Kierowca ociężale wytoczył się z samochodu. Przeszedł na tył, otworzył klapę. Wszystkie ruchy wykonywał powoli, jakby z wysiłkiem. Powodem mógł być opatrunek z bandaży osłaniający prawy policzek i głowę. Dwaj panowie podeszli do busa. Kierowca pochylił się do wnętrza busa i wyciągnął z niego, malowanego, gipsowego krasnala z serii gajowych. Z drugiej strony nadjechał na polanę srebrny Mercedes. Zatrzymał się trzydzieści metrów od busa. Przez chwilę nie gasił silnika. Dwaj panowie zwrócili się w jego stronę. Z Mercedesa wysiadł jeden z pasażerów, młody mężczyzna o śniadej cerze i czarnych włosach. Wyglądał na Wietnamczyka lub Koreańczyka. Rozejrzał się i przeszedł na tył samochodu. Drugi, o kręconych jasnych włosach w nienagannie skrojonym garniturze, wysiadł z drugiej strony przez tylne drzwi. Ruszył w stronę dwóch mężczyzn. Podszedł, przywitał się i dał znać ręką w stronę Mercedesa. Dopiero teraz zza kierownicy wysiadł kierowca. Niezwykle wysoki, barczysty blondyn z zaawansowaną łysiną. Już z daleka rozłożył ręce w geście powitania. Podszedł do dwóch mężczyzn i serdecznie przywitał się najpierw z młodszym w kowbojskich butach a potem z drugim starszym panem, o siwych włosach i uśmiechu bazyliszka. Tym drugim, był prokurator wojewódzki, przyjaciel Chmielewskiego, Bogdan Wielewski. Mimo bandażu na twarzy, kierowca busa poradził sobie z krasnalami. Ustawił wszystkie na betonowym murku rzędem - dwanaście sztuk. Podniósł z ziemi spalinową piłę do cięcia drzewa, odpalił ją. Przyga-zował. Silnik wszedł na wysokie obroty. Wszyscy trzej panowie obejrzeli się w tę stronę. Kierowca podszedł do pierwszego z brzegu krasnala i ścioł mu głowę na wysokości oczu. Odcięta głowa spadła na ziemię i potoczyła się w las. Pochylił się i spojrzał do wnętrza. Ponownie uniósł piłę i tym razem szedł z nią tnąc gipsowe krasnale równo na tej samej wysokości. Kolejne głowy spadały tocząc się w trawę, lub pękając na miejscu. Biały pył, od gipsu, wznosił się gęstymi tumanami. Na końcu wyłączył piłę i odłożył ją na trawę. Jego kolega, towarzyszący prokuratorowi, podszedł do krasnali. Zaczął iść wzdłuż szeregu zaglądając do wnętrza. Zatrzymał się. Podwinął rękawy i zanurzył dłoń do wnętrza. Po chwili wydobył z niego metalowy cylinder z mosiężnymi pierścieniami. Przekazał go w ręce przystojniaka z kręconymi blond włosami. Odnalazł drugi cylinder i również oddał go zgodnie z zasadą handlową towar za pieniądz. Przystojniak zaniósł drugi cylinder do bagażnika i wyjął z niego walizkę. Transakcja dobiegała końca. Wszystko szło zgodnie z planem. Przystojniak rzucił okiem na faceta w kowbojskich butach, jak ten kładł walizkę na masce samochodu i zabierał się do jej otwierania. Nie musiał tego oglądać. Wiedział, co jest w jej wnętrzu. Sam zapakował do środka pięć milionów dolarów w banknotach studolarowych. Ruszył więc w las w ustronne miejsce. Oddawanie moczu nawet dla zawodowego mordercy może być przyjemnością, zwłaszcza jeśli zamiast cuchnącej toalety otacza go pachnący las. Nic więc dziwnego, że blondyn o kręconych włosach i wyhodowanej czarnej, pewnie farbowanej bródce, odprężył się w czasie tej fizjologicznej czynności. Niespodziewanie poczuł wbitą w plecy lufę pistoletu. - Policja. Ręce do góry - usłyszał za sobą. Nie starał się nawet zapiąć rozporka. Uniósł ręce na wysokość ramion, zrobił błyskawiczny obrót w prawo, zszedł z linii strzału, a łokciem uderzył napastnika w gardło miażdżąc tchawicę. Policjant stracił równowagę i padł na plecy. Blondyn uchwycił w locie Kałasznikowa i dla pewności z całych sił wbił kolbę jeszcze raz pod brodę. Usłyszał pęknięcie kręgosłupa. Przywarł do ziemi i rozejrzał się po okolicy. Nikogo więcej nie zauważył, ale pewien był, że nie jest sam. Policjant miał na twarzy kominiarkę, a na piersiach kuloodporną kamizelkę. Blondyn odszukał zapasowy magazynek do Kałasznikowa ukryty pod kamizelką. Z prawej strony za krzakami mignęły mu sylwetki nacierających policjantów. Rzucił się do biegu w stronę białego busa. - Uwaga!!! Pułapka!!! - krzyczał z całych sił. Biegł wprost na krasnale. Pierwszy zauważył go stojący koło szarego Mercedesa. Wyrwał ukryty pod marynarką pistolet i odskoczył pod mur. Lolo, mężczyzna w kowbojkach, stał przy otwartej walizce. Wypełniona była studolarowymi banknotami, zapiętymi w banderolki niemieckiego banku. Usłyszał krzyk w momencie gdy chciał już zamykać walizkę. Zdążył przymknąć wieko i chwycił walizkę pod pachę, biegnąc do ruin. Prokurator i łysiejący dryblas aż przysiedli słysząc okrzyki i pierwsze strzały. Kierowca busa z bandażem na twarzy zachował zimną krew. Wyjął pistolet, podbiegł do załomu muru i spokojnie wycelował w stronę krzaków. Nikogo jeszcze nie widział, więc czekał na pierwszego napastnika. Prokurator i łysy blondyn przebiegli pod jego osłoną w załomy ruin. Przystojniak z kręconymi włosami biegł w kierunku krasnali. Słyszał za sobą ścigających go policjantów z oddziałów specjalnych. Dobiegł do krasnali. Stały na betonowym murku. Rzucił się szczupakiem do przodu, przeleciał ponad nimi i lądując na ziemi wykonał przewrotkę przez ręce. Z jednego ruchu podniósł się do pół przysiadu i nie celując pociągnął serię z Kałasznikowa w kierunku biegnących na niego komandosów. Seria pocisków trafiła ich po nogach. Padli podcięci na plecy. Jeden z nich usiłował sięgnąć po broń, którą upuścił przy upadku, ale nie zdążył. Blondyn uniósł się ponad krasnalami i pociągnął drugą serię. Tym razem celował. Jęki rannych urwały się. Z lasu nadleciały serie z maszynowej broni. Rozerwały gipsowe krasnale na strzępy. Blondyn padł na ziemię. Zaczął się czołgać w stronę białego busa. Kolejna seria pocisków wbiła się tuż koło jego głowy. Przetoczył się pod koła samochodu. Koreańczyk, ostrzeliwywał się zza ceglanego muru. Ogień nacierających był jednak tak silny, że zmusił go do cofnięcia się. Właśnie skończyła mu się amunicja. Zaczął ładować swojego ośmiostrzałowego Colta, gdy zza rogu wyskoczył nacierający policjant. Nerwy mu jednak puściły, bo za wcześnie nacisnął cyngiel i cała seria poszła w mur. Zdezorientowany policjant odrzucił Kałasznikowa i wyrwał z kabury pistolet. Było jednak za późno. Koreańczyk wybił się w górę na półtora metra, kopnięciem w nadgarstek wytrącił pistolet i z pełnego natarcia, wbił cios w szczękę policjanta tak, że nogi wyleciały mu w górę i spadł na plecy łamiąc sobie kark. Kierowca busa z białym bandażem na głowie był idealnym celem na tle zieleni drzew. Strzelił dwa razy ze swojego rewolweru. Obydwa były celne. Trafił w nogi nacierających policjantów z oddziałów specjalnych. Jednak od strony zarośli nadleciały dwie serie pocisków i poszarpały cementowy mur, za którym w ostatniej chwili schował głowę, cofnął się i pobiegł schodami na szczyt ruin. Przyklęknął w płytkiej niecce, osłonięty zaroślami i przeładował amunicję. Łysiejący blondyn ledwie nadążał biegnąc za prokuratorem. Obaj na odgłos pierwszych strzałów skoczyli w stronę ruin. Biegli teraz wąskim korytarzem, odsłoniętym z prawej strony otworami po nieistniejących oknach. Korytarz niespodziewanie się kończył. Skręcili w prawo w stronę jednego z okien za którym kończyły się ruiny i zaczynały gęste krzaki otwierające drogę dla bezpiecznej ucieczki. - Stać! Ręce do góry. Prawie jednocześnie stanęli w miejscu jak wryci. Wprost przed nimi wyrósł jak z pod ziemi policjant z oddziałów specjalnych. Mierzył z Kałasznikowa na przemian w prokuratora i łysiejącego blondyna Obaj posłusznie unieśli ręce wysoko nad głowami. Dla niego, widok dwóch panów w średnim wieku, był nie mniejszym zaskoczeniem. Zawahał się, czy przypadkowo w miejscu akcji nie znaleźli się niewinni ludzie. Ci dwaj nie mieli wyglądu bandytów. Starszy bardziej przypominał akademickiego profesora, a młodszy dobrodusznego sklepikarza. .

- Dlaczego? - Beth wyprostowała się nerwowo. - Dokąd jedziesz? - Chcę się pozbyć tych rzeczy, które mam z tyłu w samochodzie. Im szybciej, tym lepiej. - Pojadę z tobą.. - Och, Neville... - w... [read more]


Pages:   1 2 3 4 5 6 7 8

Partners

Categories

Random Posts:

Banner:

Partners: