www.lektury-greg.pila.pl

189. Niczego nie dają; konkretny typ aktywności personoida. Dam tedy bój Naturze samej! Żegnaj, Klapaucjuszu!. Radzieckiego. Po śmierci Stalina usiłował przechwycić władzę; występował jako zwo-. - Zgubiłem ją! Wciąż ode mnie ucieka!. Chciałbym móc opisać Arkturian jako istoty o ohydnych, wijących się mackach i obrzydliwych paszczach, ale nie mogę. W ogóle nie mogę ich opisać, bo ich nie widziałem. Widziałem natomiast około trzydziestu ludzi spacerujących po patio, pływających w basenie, wchodzących i wychodzących z domu. Miejsce było idealnie dobrane. Nieproszeni goście nie odwiedzają posiadłości w Beverly Hills. Miejscowi przyzwyczaili się już na tyle do obecności całej chmary gwiazd, że przestali się właściwie czemukolwiek przyglądać albo dziwić, zaś ciekawscy turyści mogli co najwyżej dostrzec zakręcający podjazd, drzewa, trawę i może kawałek dachu. Jeśli mieli z tego choć odrobinę satysfakcji, to tym lepiej dla nich. Jednak nawet gdyby rozeszła się wieść, że po posiadłości włóczy się gromada dziwacznych osobników, nikt by się tym nie zainteresował. Mieszkańcy takich posiadłości nie różnią się specjalnie od zbieraniny, którą można zobaczyć na ulicach Hollywood. Tyle tylko, że ci akurat się różnili. Mogliby zrobić fortunę występując jako trupa naturalnej wielkości marionetek. Teraz wiedziałem, dlaczego pozbawiony życia Nordyk, którego dane mi było nie tak dawno spotkać, został uznany za tak doskonałego, by móc przebywać między ludźmi. W porównaniu z tą gromadą był tryskającym energią i pełnym czaru disc-jockeyem. Tyle właśnie zobaczyłem. Ludzkie ciała wykonujące ludzkie ruchy bez choćby śladu ludzkich uczuć czy emocji. Zadanie wyglądało na trudniejsze, niż w pierwszej chwili przypuszczałem. Ale skoro uznali ten właśnie sposób za najwłaściwszy i najszybciej prowadzący do celu, to ich sprawa. Ktoś ciekawski zasypałby ich dziesiątkami pytań - skąd mają ten dom, skąd wzięli ludzkie ciała, gdzie nauczyli się mówić po angielsku - ale ja nie byłem ciekawski. Miałem ważniejsze sprawy na głowie. Skoro mieli i potrafili to wszystko, to znaczy, że byli do tego zdolni i już. Nie będę się rozpisywał o tygodniach, które nastąpiły potem. Nie mam pojęcia, jak może wyglądać cywilizacja na ich ojczystej planecie. Cała pajęcza sieć naukowej psychologii nie wystarczy, by ukazać choćby skrawek wnętrza człowieka. Podobnie jakiekolwiek opisy ich cywilizacji nic by nam o nich nie powiedziały. Wiedzieć coś o człowieku a znać go to dwie zupełnie odrębne rzeczy. Na przykład wszystkie te warunkujące nasze zachowanie reakcje mózgu, które nazywamy potocznie uczuciami, są im zupełnie nieznane. Ideały, takie jak prawda, honor, sprawiedliwość, doskonałość - także. Nie ma u nich nawet podziału na płcie, stąd też nie są w stanie zrozumieć, co to jest miłość. Ze wszystkich filmów i spektakli, które oglądali w telewizji rozumieli mniej, niż my z zachowania kolumny mrówek, maszerujących przez ścieżkę. Czy próby opisu takiej cywilizacji mogą zakończyć się sukcesem? Człowiek nie może osiągnąć spełnienia nie marząc najpierw o czymś. Oni najwyraźniej mogli, bo przecież dotarli tutaj. Kiedy wreszcie przekonałem się, że nie ma sensu i potrzeby kontaktowania ze sobą tych dwóch cywilizacji, odczułem przypływ wielkiej radości i ulgi. Moje zadanie stawało się tym samym znacznie łatwiejsze. Wiedziałem, jak ich zniszczyć. I miałem podstawy przypuszczać, że nie będą potrafili uniknąć pułapki, którą na nich zastawię. A nie będą potrafili właśnie dlatego, że mają ludzkie ciała. Może stworzyli je sobie z powietrza, ale w ich żyłach płynęła krew, czuli ból, zimno i gorąco, otrzymywali zwykłą porcję produkowanych przez gruczoły hormonów. Otóż to, hormony. Dowiedzą się, co to emocje i uczucia. Byłem przecież mistrzem w manipulowaniu i jednym, i drugim. Marzeniem człowieka było osiągnięcie wielkich, nieśmiertelnych ideałów. Niemal cała literatura dotyczy w gruncie rzeczy właśnie tego tematu. Zawsze i wszędzie mówiło się i pisało o tym, jacy powinniśmy być, prawie nigdy i nigdzie o tym, jacy jesteśmy. W ramach prowadzonej przeze mnie nauki zaaplikowałem im spory wybór arcydzieł światowej literatury, malarstwa, rzeźby, muzyki - tych gałęzi sztuki, w których najlepiej widać ciągłe dążenie do ideału. Nauczyłem ich, co to znaczy "marzyć". Wiedząc, co to jest i ulegając działaniu produkowanych bezustannie hormonów, nauczyli się czuć. Tym większym podziwem zacząłem obdarzać Einara, bo przecież wtedy, kiedy tak mnie oszołomił siłą swojej osobowości, jeszcze nie czuł. Z marionetek stali się na nowo narodzonymi dziećmi. Dziećmi obdarzonymi dorosłymi ciałami, ze wszystkimi konsekwencjami wynikającymi z tego faktu. Chciałem uczuć - i miałem uczucia. Nie ograniczone żadnymi hamulcami, nie skrępowane żadnymi zakazami. Czasem, najzwyczajniej w świecie bałem się i musiałem korzystać z całej mojej wiedzy o manipulowaniu emocjami. Kiedy indziej znowu zachowywali się za bardzo po hollywoodzku, nawet jak na Hollywood. Starałem się utrzymać ich w granicach szeroko pojętych norm. Jedno muszę im przyznać: uczyli się. I to szybko. Najpierw marionetki, potem dzieci, hałaśliwi chłopcy i dziewczęta, młodzież o zmiennych nastrojach i zachowaniu, którego nie można było przewidzieć, wreszcie dojrzali, zrównoważeni mężczyzni i kobiety. Metamorfoza dokonywała się na moich oczach. Zrobiłem jeszcze więcej.. Ne potrzebuje specjalistycznego zindywidualizowanego nauczania ze. RYTMY BIOLOGICZNE.